De dimensie die er ook bij hoort en het is nog grappig ook


16 december 2016
Teachers in Media
De dimensie die er ook bij hoort en het is nog grappig ook

Schoolleider zijn betekent op heel veel gebieden je bewegen, beslissingen nemen of juist niet, aanhoren en soms ingrijpen, aanpakken en ook weer loslaten. Ik “doe” van alles of juist niet en dat in de meeste gevallen heel bewust.

Er komen allerlei opmerkingen van ouders en collega’s op school of via de mail als reactie op mijn handelen. Het lijkt wel of iedereen ergens iets van moet vinden en dat ook nog moet laten weten. Dat is natuurlijk niet zo want het gaat maar om een handjevol mensen. Toch is het een wat mij betreft te overvloedige stroom aan informatie die mijn kant op gaat. Het is het soort informatie dat ik zo duidelijk herken in het onderstaande soefi verhaal over een man, zijn zoon en een ezel.

Het is prettig om bij mezelf te merken dat ik mij enorm verwonder elke dag. En ik schiet ook regelmatig in de lach. Want elke keer als er weer ergens een overbodige reactie komt (eentje die niet werkelijk bijdraagt aan het geheel) moet ik aan dit verhaaltje denken:

Een vader en zijn zoon gingen met een ezel op pad. De vader wilde liever lopen en hij zette zijn zoon op de rug van de ezel. Zo gingen zij op weg tot zij mensen tegenkwamen die verontwaardigd zeiden: “Zo’n gezonde jongen zit rustig op de ezel, terwijl zijn arme oude vader moet lopen.”

De jongen voelde zich beschaamd en stapte af. Hij zei tegen zijn vader dat hij verder op de ezel moest rijden. Zo liepen ze verder. Even later hoorden ze boze stemmen: “Kijk dat nu eens. Wat is dat voor een vader, die zelf lekker op de ezel zit en zijn kind laat lopen.”

Na deze klacht zei de zoon: “Vader, laten we samen op de ezel rijden.” Zo reisden ze verder tot zij commentaar hoorden: “Kijk, dat arme beest. Hij houdt het gewicht van hen beiden nog maar net, wat een dierenbeulen.’

Daarop zei de jongen: “Vader, we gaan allebei lopen, dan kan niemand ons nog verwijten maken.” Zo liepen ze verder achter hun ezel. Tot voorbijgangers hen uitlachten: “Wat een dwaas stel. Ze lopen in de verzengende hitte en geen van beiden denkt eraan op de ezel te gaan zitten.’

Vader keek naar zijn zoon en zei: ‘Ja, mijn zoon, hoe je je ook gedraagt, op- en aanmerkingen zullen er altijd zijn. Doe het daarom op je eigen manier en volg je hart.”

Denkend aan dit verhaaltje zorgt er voor dat ik mij juist niet erger als ik zulke diverse meningen hoor, maar er de humor wel van in zie. De meningen die iedereen denkt te moeten geven waar er helemaal niet om gevraagd wordt is een dimensie die er ook bij hoort. Op deze manier er naar kijken maakt dat wel erg grappig!

Hetty Hospes - van Rijn